Μα πόσος καιρός πρέπει να περάσει;

Ένα από τα πράγματα που άλλαξα αυτόν τον χρόνο στην διατροφή μου είναι το βραδινό φαγητό. Από χαζομάρες στην διατροφή πολλές. Αυτό που ποτέ δεν είχα ήταν οι μεταμεσονύχτιες διαδρομές στο ψυγείο. Ευτυχώς δηλαδή γιατί αν είχα και αυτό…

Μετά από την πρώτη μου προσπάθεια πέρσι  δοκίμασα ξανά κατά καιρούς και λίγο πιο έντονα πάλι εκεί γύρω στον Οκτώβριο. Ακόμα δεν έχω δει αποτέλεσμα και δεν ξέρω αν θα δω κι όλας. Αυτό που αλλάζει είναι ότι δεν έχεις ενοχλήσεις τύπου καούρες κτλ.

Αυτό που έμαθα πρόσφατα είναι ότι με το βραδινό φαγητό το σώμα καταναλώνει τόσο μεγάλη ενέργεια για να κάνει τις απαραίτητες διαδικασίες που είναι σαν να ανάβεις τσιγάρο με χαρτονόμισμα μεγάλης αξίας αντί για τον αναπτήρα. Ενέργεια που το σώμα την παίρνει από την τροφοδότηση (με ενέργεια) και ανάπλαση των οργάνων. Επιβαρύνουμε που επιβαρύνουμε το σώμα μας με διάφορα μέσα στην ημέρα αν μπορούμε να φροντίσουμε αυτό είναι ενα σημαντικό βήμα ακόμα και αν δεν επιφέρει απώλεια κιλών. Άλλες φορές είναι πιο εύκολο και άλλοτε πιο δύσκολο γιατί υπήρχαν οι νύχτες που κοιμόμουν σχετικά νωρίς αλλά και εκείνες που κοιμόμουν πιο αργά αρκετά. Για σκεφτείτε να έχεις φάει στις 7 για παράδειγμα και να κοιμηθείς στις 01:00.

Ξεκινάς μετά τις βόλτες στο ψυγείο ή όχι 🙂

Τώρα… το «με την δύση του ηλίου», ή «στις 8 το βράδυ» δεν είναι παγκόσμιος κανόνας. Σημασία έχουν οι συνήθειές σου και σκοπός είναι να μην τρως αργά το βράδυ. Άρα μπορεί να είναι και 6 ή 7 ή 8 ή και 9.

 

Αυτό που έκοψα επίσης είναι το βραδινό φαγητό απ έξω. Μάλιστα έχω αφήσει στον εαυτό μου κάποιες εξαιρέσεις όπως κάποιο βραδινό τραπέζι γιορτής ή έξοδο. Άλλωστε για να έχει διάρκεια κάτι πρέπει να είναι ευέλικτο. Δεν είναι τιμωρία. Προσπαθώ να γίνει τρόπος ζωής. Και επειδή υπάρχει και κοινωνική ζωή αυτά τα δύο θα πρέπει να συνυπάρξουν ομαλά. Το νωρίς του βραδινού φαγητού συνηθίζεται απο το σώμα εύκολα (άσχετα αν το μυαλό δεν βοηθάει πάντα) και απόδειξη αυτού είναι ότι όταν θα συμμετέχεις πχ σε ένα τραπέζι βραδινό ο ύπνος σου διαφοροποιείται προς το χειρότερο. Κάπου εκεί θα δεις μάλιστα ότι τελικά το βράδυ είναι που συνήθως αρχίζεις να ζητάς αυτές τις διάφορες μαλακιούλες που συνήθως τσιμπολογάς απο ανοία ή την ώρα που χαζεύεις μια ταινία. Άρα…ενας λόγος παραπάνω να μείνεις σταθερός είναι και αυτός. Αν πια δεν κρατιέσαι ένα ποτήρι γάλα, 2-3 καρότα ή μερικά καρύδια θα βοηθήσουν το μυαλό να απομακρυνθεί απο τους πειρασμούς. Βοηθάει πολλούς επίσης το πλύσιμο των δοντιών.

Μάλιστα κάποια στιγμή για πολύ λίγο καιρό έκοψα τελείως το βραδινό κάνοντας ένα γεύμα μόνο το μεσημέρι. Αλλά πάλι τίποτα. Οπότε μετά σκέφτηκα ότι ο μεταβολισμός προφανώς θέλει κάτι να έχει να «ασχολείται» και αφου αυτό δεν θα του φτάνει θα αρχίσει να παίρνει και απο τα αποθηκευμένα. Οπότε το γύρισα στις σαλατούλες και κάτι άρχισε να κινείται προς τα κάτω στην ζυγαριά. Λίγο και σταθερά. Μάλλον. Θα δείξει 🙂

 

Advertisements

Καλή χρονιά!

Από το Πάσχα στην καινούργια χρονιά… καλά πάμε 🙂

Καλή χρονιά λοιπόν σε όλους εύχομαι μικρό μου παρεάκι στον καθένα σας προσωπικά, με υγεία και επίτευξη όλων σας των επιθυμιών 🙂

Πολλές πολλές πάρα πολλές φορές σκεφτόμουν να γράψω αλλά δεν ήξερα τι μιας και τα νέα μου δεν έχουν αλλάξει και πολύ από την τελευταία φορά. Σήμερα όμως ήρθε η ώρα χιχι

Για πολύ καιρό παρέμεινα σταθερή στα χαμένα αυτά κιλά που είχα αναφέρει στην προηγούμενή μου ανάρτηση. Τον τελευταία μήνα άρχισα να παίζω με 2-3 πάνω και ξανά κάτω.

Το καλοκαίρι που πέρασε βρισκόμουν σε κάποια κοινωνική υποχρέωση και κάποια στιγμή εμφανίστηκε μια κοπέλα με τις δυο κόρες της φορώντας ένα μακρύ απλό μαύρο φόρεμα αμάνικο, αδύνατη, μελαχρινή και με υπέροχα μάτια. Κάθισε λίγο πιο πέρα και όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις κάποια στιγμή δημιουργήθηκαν πηγαδάκια και οι ανάλογες συζητήσεις. Η αρχική κουβέντα της παρέας της είχε να κάνει με γιατρούς και χειρουργεία και αν και δεν άρχισα να ακούω την κουβέντα από την αρχή την έπιασα από κάποιο σημείο και μετά και μάλιστα εκεί που γύρισε στα χειρουργεία παχυσαρκίας. Αυτό που μου τράβηξε το ενδιαφέρον δεν ήταν το χειρουργείο αλλά κάποια σημαντική επιπλοκή που αντιμετώπισε η κοπέλα αυτή από παράλληλο πρόβλημα που ανακαλύφθηκε στην πορεία του χειρουργείου και το πόσο επαγγελματικά αυτό αντιμετωπίστηκε. Εγώ όπως καταλάβατε ήμουν στο διπλανό πηγαδάκι.

Στην πορεία έγιναν κάποιες αλλαγές και βρεθήκαμε πιο κοντά. Εκεί λοιπόν πιάσαμε την κουβέντα από εκεί που είχε μείνει και έμαθα το όνομα του γιατρού και του νοσοκομείου που έκανε την επέμβαση και μου ανέφερε ότι και εκείνη σκεφτόταν όσα σκέφτομαι και εγώ και το της απάντησε σχετικά, μου έδωσε τηλέφωνα και από όλα. Την άκουγα, την κοίταγα και την παρατηρούσα και της είπα με απόλυτη ειλικρίνεια αυτό που έβλεπα με εντυπωσιασμό. Το χάσιμο των πάρα πολλών κιλών (δεν σας λέω τον ακριβή αριθμό γιατί μιας και έχουν περάσει αρκετοί μήνες από τότε δεν τον θυμάμαι ακριβώς και δεν θέλω να κάνω λάθος. Σίγουρα ήταν πάνω από 60) της δεν της είχε αφήσει σημάδια στο σώμα της που να μαρτυρούν ότι κάποτε υπήρξε παχύσαρκη. Το μόνο που φαινόταν ήταν κάτι ελάχιστο στα χέρια και από ότι μου είπε ότι και η κοιλιά της είχε υποστεί μεγάλη ταλαιπωρία.

Αυτό όμως που έβλεπα εγώ ήταν ένα σώμα που δεν καταλάβαινες τίποτα παρά μόνο κάτι μικρό στα χέρια σε τέτοιο βαθμό που μπορεί και να μην το πρόσεχες καν αν φόραγε ενα απλο κοντομάνικο και όχι αμάνικο. Η κοιλιά δεν φαινόταν καθόλου και το φόρεμα ήταν απλό και λεπτό, ο λαιμός της, το πρόσωπό της … τι πο τα. Είχε και δυο παιδιά! Μπράβο της και της το είπα μιας και σε ενα πολύ μεγάλο ποσοστό όταν μετά απο τέτοια μεγάλα χειρουργεία (πόσο μάλλον όταν υπάρχουν και σημαντικά προβλήματα υγείας όπως η ίδια αντιμετώπισε) αφήνουν έντονα τα σημάδια τους. Και αντε στο σώμα λίγο πολύ καλύπτεται, στο πρόσωπο είναι πιο εμφανή μιας και πολύ άνθρωποι «κόβουν» πολύ. Τώρα για τα πρόσωπα και κυρίως όταν κάποιον τον βλέπεις ξαφνικά και μετα απο πολλά κιλά χαμένα, έχω κάποια έκφραση για την εντύπωση που συνήθως μου αφήνουν τα πρώτα λεπτά πολλές φορές που θα μου επιτρέψετε να μην αναφέρω, γιατί πολλές φορές ο γραπτός λόγος «βοηθά» στις παρερμηνείες. Βέβαια μετά απο λίγα λεπτά μένεις – συνηθίζεις την νέα του εικόνα και εντυπωσιάζεσαι με το πόσο πολύ μπορεί το ίδιο σώμα, το ίδιο πρόσωπο να φαίνεται τόσο διαφορετικό όταν βάζει ή όταν χάνει κιλά. Οι κοντινοί άνθρωποι βλέπουν τις αλλαγές σταδιακά και πιο ομαλά κιλό το κιλό. Έτσι και με μια παλια μου συμμαθήτρια που ενώ δεν είχε χάσει τέτοια ποσότητα κιλών και ακολούθησε μια απλή διατροφή, είχε κόψει πάρα πολύ και δυστυχώς το πρόσωπό της παρέμενε «κομμένο» και στα επόμενα χρόνια. Αλλά καλύτερα «κομμένη» και αδυνατισμένη παρά φράπα και υπέρβαρη. (Τα ακούς εαυτέεεε?)

Θα μου πείτε… αυτή την κοπέλα την είδες ξαφνικά χωρίς να την γνωρίζεις πριν αρα λογικό ειναι να μην βλέπεις αυτό που περιγράφεις. Σωστά απλά τα «ιχνη» μένουν. Αλλά η διαφορά είναι ότι την συγκεκριμένη την θυμόταν ο άντρας μου παχιά και όταν κατάλαβε ποια ήταν έπαθε πλάκα και απο την αλλαγή αλλά κυρίως απο το πόσο καλά είχε «συμπεριφερθεί» το δέρμα και η ελάχιστη χαλάρωση που ήταν αστεία για τέτοια περιπέτεια. Άνετα παίζει κάποιο σημεία δικά μου να έχουν περισσότερη απο εκείνη 🙂

Η συζήτησή μας έχει παραμείνει στο μυαλό μου αν και εκείνο το τηλεφώνημα δεν το έχω κάνει ακόμα στον γιατρό της αλλά θα δούμε….