Γκρρρ…

Καλημέρα σε ολη την παρέα!

Ελπίζω να είστε όλοι καλά..εγώ μια χαρά είμαι σωματικά αλλά ψυχολογικά δεν ξέρω τι να σας πω…Είμαι …ενδιάμεσα…έτσι και έτσι!

Προσπαθώ με την διατροφή μου, η ζυγαριά μου με παίζει συνεχώς (Γκρρρρ!!!) Υπάρχουν φορές που νιώθω θυμό με μενα. Ναι ναι είμαι σε θέση να ξεχωρίσω τον αποδέκτη του θυμού μου. Το διαφορετικό-θετικό είναι ότι πολλές φορές με έχω πιάσει να μου δίνω επιχειρήματα τύπου «οχι, αυτό δεν είναι σωστό γιατί με το να μην το κάνεις σου προσφέρει αυτό!» ή μου έρχονται εικόνες αποτελέσματος στο μυαλό που δεν τις είχα.

Βλέπεις, είναι δύσκολο να οραματιστείς τον εαυτό σου πλεον δυστυχώς και αν κάτι δεν το οραματίζεσαι δεν το καταφέρνεις. «Βλέπω κάτι και λεω αν δεν το πετύχεις τώρα δεν θα το πετύχεις ποτέ»!

Ηδη πολύς καιρός έχει πάει χαμένος…δεν θέλω να χάσω άλλο. Οκ δεν θέλω….αλλά μπορώ; Και αν δεν μπορώ εγώ ποιός μπορεί;

Σας έχω πει κατά καιρούς ότι τα τελευταία χρόνια έχω «φιλοσοφήσει» και εξακολουθώ να «φιλοσοφώ» την στάση ζωής μας, τις σκέψεις μου, τις συμπεριφορές των γύρω μου, και γενικά νιώθω ότι έχω βάλει και εξακολουθώ να βάζω κάποια πράγματα σε άλλες βάσεις.

Δεν σας κρύβω ότι ώρες ώρες με ενοχλούν κάποιες συμπεριφορές / λέξεις / στάσεις / απόψεις  οι οποίες με εκνευρίζουν και με ενοχλούν! Και εκεί που λέω ότι θα μιλήσω, και δεν θα ακούσω χαμογελαστά απλά γιατί ο συνομιλητής μου δεν μπορεί να καταλάβει κάτι άλλο, εκεί είναι που όλο αυτό συσσωρεύεται και με ενοχλεί.

Για παράδειγμα ενα συγκεκριμένο φιλικό μου πρόσωπο όταν μιλάει νιώθω ότι κάνει υπερπροσπάθεια να αυτοπροβληθεί και πίσω απο πολλές κουβέντες υπάρχει ένα εγώ. Οταν είναι σε μικρές δόσεις και αραιά σκέφτομαι έτσι είναι, αγάπα τον φίλο σου με τα ελαττώματά σου κτλ, όταν αυτό γίνεται συνέχεια και συνέχεια πλέον με ενοχλεί. Κάθε φορά λέω θα μιλήσω θα ρωτήσω «έχεις παρατηρήσει οτι κάνεις αυτό;» και κάθε φορά το αφήνω στην άκρη γιατί θα φανεί σαν να την λέω και δεν μου αρέσει. Απο την άλλη πλευρά όταν σε κάποιον λες κατι αρνητικό εκείνος μπαίνει σε κατάσταση άμυνας και αρχίζει την επίθεση. Και όσο σκέφτομαι αυτό το διαρκές μπίρι μπίρι με χαλάει περισσότερο.

Απο την άλλη δεν ξεχνάμε ότι όταν ένας παχύς άνθρωπος γκρινιάζει η «διάγνωση» είναι….ζήλια! Απλά ζηλεύεις! Ζηλεύεις για παράδειγμα που ο άλλος πετυχαίνει κάτι που εσύ δεν μπορείς, που αδυνατίζει ενώ εσύ όχι, που κάνει κάτι που εσύ δεν το κάνεις κτλ ανάλογα με την περίπτωση.

Δεν ξέρω αν ισχύει υποσυνείδητα και γιατί να μην ισχύει; Πάντα σε υποσυνείδητο επίπεδο. Γιατί σε συνειδητό δεν το νιώθω. Ειλικρινά με το χέρι στην καρδιά. Απλά ώρες ώρες νιώθω να φουντώνω και να συσσωρεύονται με τον καιρό και με το πιο μικρό δείγμα ξυπνάνε και τα προηγούμενα!

Σκέφτηκα ότι σε ορισμένα άτομα θα κάνω μια κουβέντα μόνο όταν πάω 70 κιλά έτσι ώστε να μην έχουμε την περίπτωση της «ζήλειας» και να θεωρηθώ πιο αντικειμενική 🙂 χα χα άρα θα καταπιέζομαι πολύ καιρό ακόμα 🙂

Με χαλάει πολύ ώρες ώρες γιατί με την παραπάνω «φιλοσοφία» έχω καταφέρει να φτάσω σε ένα προσωπικό επίπεδο εσωτερικότητας ικανοποιητικό όσο αφορά το άγχος μου, τις ισορροπίες μου, τις αποστάσεις μου κτλ και περιστατικά σαν αυτό με «χαλάει»! Πολλές φορές νιώθω την υπερβολή σε τόσες συμπεριφορές και λέξεις και αντιδράσεις σε περιστατικά ανθρώπων γύρω μου, που σκέφτομαι είναι δυνατόν να μην φαίνεται πόσο πολύ είναι; Μάλλον τελικά «ή είμαι πολύ λογική ή είμαι πολύ αναίσθητη»

Και επειδή νιώθω να εκνευρίζομαι πολύ εύκολα αυτές τις μέρες, συν κάποια διένεξη (που μου δημιουργήσε έντονη θλίψη και στεναχώρια) συν το γαμώτο με την ζυγαριά με έχουν κάνει να χάσω την όρεξή μου (οχι την σωματική δυστυχώς 🙂 ) και δεν έχω διάθεση να κάνω τίποτα.

Ενιωσα έντονη την ανάγκη να κλειστώ στο σπίτι (και το έκανα) και ένιωσα να έχω την τάση να κλειστώ και στον εαυτό μου. Το πρώτο δεν είναι και τόσο σημαντικό αν είναι «ελεγχόμενο», το δεύτερο όμως είναι λίγο επίφοβο. Μου έχει συμβεί στο παρελθόν, δεν θα ήθελα να μου συμβεί ξανά, και έχει πολλά χρόνια να με ξαναπιάσει. Θα με πάει πολύ πίσω αν μου ξανασυμβεί (…η φιλοσοφία που λέγαμε, η οπτική των πραγμάτων, το άγχος) Θέλει αρχ…. να κοιτάξεις μέσα σου και να προσπαθήσεις να κάνεις αλλαγές και να παραδεχθείς πράγματα που μπορεί και να μην σου αρέσουν. Να κάνεις μια βαθιά βουτιά στο είναι σου και να ξεχωρίσεις τα θετικά και να δουλέψεις με τα αρνητικά. Συγκριτικά και προσωπικά έχω κάνει μια σημαντική διαδρομή και θυμώνω στην προοπτική ανατροπής όλου αυτού. Και κάπου εκεί σκέφτομαι και για το φιλικό μου πρόσωπο:  «Μήπως έχει κάνει κάτι αντίστοιχο και έχει αποφασίσει να θυμίζει στον εαυτό του τα θετικά γιατί έτσι νιώθει και θέλει; Και αν είναι έτσι μήπως είναι καλύτερο αυτό; Αλλά απο την άλλη η υπερβολή και η συνεχής επισήμανση σε αυτό δεν είναι κουραστική για τους άλλους, Μήπως είναι ψώνιο και όχι προσωπική αναζήτηση;» Δεν ξέρω!

Και αν σκεφτώ ότι η αφορμή για όλη αυτή την στροφή στην διάθεσή μου, είναι ή μπορεί να είναι η αλλαγή για κιλά μου θυμώνω ακόμα περισσότερο. Είναι δυνατόν κάτι που το κανονίζουμε μόνοι μας, μιας και το δικό μας χέρι είναι αυτό που μπαίνει στο στόμα μας και όχι κάποιου άλλου, γιατί δεν μπορούμε να το κατεβάσουμε; Και αν σου την δίνει τόσο πολύ γιατί δεν το αλλάζεις; Θα ήθελα να πω οτι η προσπάθεια αυτή των τελευταίων ημερών, η προσπάθεια άσκησης, το να οραματιστείς κάτι, το να θυμώσω με τον εαυτό μου ίσως φαίνεται ότι κάτι κάνει αλλά δεν θα ήθελα να το πω ακόμα…Νιώθω μια αλλαγή μιας και κάνω μικροπράγματα που δεν τα έκανα αλλά ακόμα δεν θέλω να το ταυτοποιήσω σαν αποτελεσματική μέθοδο….ακόμα! Η πορεία θα δείξει…

Απο την άλλη σκέφτομαι και το άλλο, μήπως τελικά όλα  αυτά τα πρέπει και δεν πρέπει στις δίαιτες είναι λάθος (οχι όλα οκ 🙂 ) και η αλήθεια κρύβεται κάπου αλλού; Μήπως αν απλά ξέραμε και επιλέγαμε σύμφωνα με το καλό στο σώμα μας και οχι με την γεύση έκανε την διαφορά; Μήπως όλα αυτά τα υγιεινά μας δίνουν περισσότερη ενέργεια αντί να τα βγάζουμε απο την διατροφή μας γιατί παχαίνουν; Και πόσο παχαίνουν τελικά σε σύγκριση με τι; Πχ το σουσάμι είναι παχυντικό αλλά είναι καλύτερο να μην το φας (σαν σουσαμι ή σαν παστέλι) και κάποια στιγμή να πέσεις με τα μούτρα σε μια παστα ή σε μια καρμπονάρα; Πολλές φορές που για πρωινό έχω φάει γιαούρτι με power mix  με έχει κρατήσει πολύ περισσότερο απο ότι κάτι άλλο! Μήπως τελικά εγκλωβιζόμαστε στην παγίδα της ζυγαριάς και της γρήγορης απώλειας (και ας έχουμε συνειδητοποιήσει οτι το αργό αδυνάτισμα είναι και το πιο σίγουρο); Δεν ξέρω πραγματικά. Νιώθω ότι η απάντηση και η λύση είναι μόνο μια απόφαση μακριά. Μόνο μια αλλαγή μακριά. Οτι είναι κάτω απο την μύτη μου και ακόμα δεν την διακρίνω καλά. Πολλές απο τις τροφές που καταναλώνω τείνουν να χάνουν την νοστιμιά τους πλεον και νιώθω σαν κάτι να ήρθε η ώρα να αλλάξει. Νιώθω το μυαλό να σκέφτεται περισσότερο απο πριν και πάλι νιώθω σαν να ήρθε η ώρα κάτι να αλλάξει. Και απο την μια με προκαλεί (με την καλη έννοια) να του δώσω την ευκαιρία του και απο την άλλη νιώθω εγκλωβισμένη. Τι είναι αυτό που μας φοβίζει; Η αλλαγή ή η απόφαση της αλλαγής; Υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι πρέπει να ζητήσω βοήθεια..Υπάρχουν στιγμές που νιώθω μικρή και ανύμπορη στο να βοηθήσω τον εαυτό μου. Υπάρχουν και οι στιγμές όμως που ξέρω ότι μόνο εγώ μπορώ να κάνω αυτή την αλλαγή στο τρόπο σκέψης μου και κατα επέκταση και σε άλλους τομείς…Ωρες ώρες νιώθω θλίψη, άλλες φορές ότι θέλω να βάλω τα κλάμματα, άλλες οτι όλο αυτό πρέπει να γίνει γιατί είναι απαραίτητο στάδιο. Και αν κάνω λάθος; Και πόσο σε αντίθεση έρχεται με τις στιγμές που νιώθω ήρεμη και σίγουρη γιατί ότι θέλω το έχω σε τάξη και εχω χρόνο πχ να απολαύσω ένα βιβλίο; Οτι έχω την όρεξη να οργανώσω και την διατροφή;

Ουφ! Σας ζάλισα…συγνώμη! Ολη αυτή η εσωτερική αναστάτωση συμβαίνει μέσα στον Ιανούάριο. Ισως το πυροδότησε η διένεξη που προανέφερα. Ισως η σταθερότητα μου σε αυτή την διένεξη ήταν ένας λογαριασμός που είχα σε εκκρεμότητα, που έπρεπε να δω οτι μπορώ και να με ακούσω και να μείνω σταθερή σε αυτό, ίσως όλο αυτό το τσουνάμι των συναισθημάτων το πυροδότησε αυτό και τα κιλά είναι και το κερασάκι στην τούρτα.

Δεν ξέρω….Θα δείξει

Υ.Γ. και μετά ακούς και την Δανδουλάκη που καταναλώνει μια σοδειά φρουτων την ημέρα και λες (εγώ κανω αμαν να φαω ενα! Τίποτα δεν ειναι τυχαίο τελικά 🙂

http://www.megatv.com/ygeia/default.asp?catid=21848#toppage

Αέρας αλλαγών! (?)

Καλησπέρα παιδάκια 🙂

Εγώ είναι να μην μιλήσω…αν μιλήσω το ‘χασα…Μάλλον κάτι τέτοιο συμβαίνει…οπότε απο εδώ και μπρος θα μιλάω κατόπιν εορτής 🙂

Απο που να πρωτοξεκινήσω; Να σας υπενθυμίσω την σχέση μου με την γυμναστική; Στην θεωρεία τέλεια και στην πράξη δικαιολογίες και βαρεμάρα! Απλά και λιτά!

Είχα μείνει λοιπόν στην Δευτέρα 13/01/2014…αφού πήγα και περπάτησα, αφού έφτασα εδώ που έφτασα δεν κάνω μια δοκιμή και στις διατροφικές μου συνήθειες; (σκεφτόμουν). Ξεκίνησα την Δευτέρα με μια αλλαγή στην ώρα του μεσημεριανού. Έφαγα νωρίτερα απο ότι συνήθως μαζί με την κόρη μου. Συνήθως τρώει η μικρή και εγώ τρώω με τον άντρα μου αργότερα όταν επιστρέφει. Άλλοτε στο τραπέζι άλλοτε στον καναπέ (ναι ναι το ξέρω λάθος…λάθος που υιοθέτησα απο την δουλειά και μετά…γύρναγα σπίτι, κουρασμένη, έπαιρνα το φαγητό μου και καθόμουν στον καναπέ. Θα έστρωνα τραπέζι για ένα άτομο; Όταν έβγαινα με τον άντρα μου πολλές φορές καθόμασταν παρέα στον καναπέ τρώγοντας κανα γύρο οπότε δεν άργησε να μας μείνει…Αφήστε που μου αφήνει και ένα συναίσθημα που αν κάτσω να το εξηγήσω τώρα, θα βγει η ανάρτηση κατεβατό! Θα το συζητήσουμε όμως στο μέλλον)

Σας έχει τύχει ποτέ να πεινάτε την ώρα που τρώτε; Παράλληλα εννοώ! Εγώ το παθαίνω συνήθως πριν αδιαθετήσω. Αυτή την φορά όμως λάλησε και αυτό! Ή το άλλο; Να πεινάω σαν λύκος μόλις έχω τελειώσει το φαγητό μου. Εκεί και αν ειναι το κουλό…Και όμως συμβαίνει…Δεν κρατάει πολύ ίσα ίσα για να σου κρατάει το μυαλό εκεί, και να σε αποσυντονίζει τελειώς!!!

Το απόγευμα κλείσαμε τηλεοράσεις, υπολογιστές κτλ και μόλις ξύπνησε την ρώτησα τι θέλει να κάνουμε μιας και της είχα πει οτι θα κάναμε κάποια ασχολία μαζί 🙂 Φτιάξαμε και ένα γιαούρτι με λίγο magic power mix, το φάγαμε μαζί και ζωγραφίσαμε. Το βράδυ έφαγα μια ομελέτα και άκουγα κάτι φωνές απο το ψυγείο, κάποιες άλλες απο τα ντουλάπια μην σας πω και μερικές απο το ψυγείο της γειτόνισας! Γκρρρρ μαμώτο!!!!

Παρόλα αυτά…κυρία! Έκανα την παλαβή και ειπα «σκάσε, είπες δεν θα ξεφύγεις και δεν θα ξεφύγεις!»

Και έπιασε! Για την Δευτέρα…..και την Τρίτη…..και την Τετάρτη….και την Πέμπτη….και την Παρασκευή…. και το Σάββατο. Και τώρα που σας γράφω πεινάω αλλά δεν θα του περάσει. Σκεφτόμουν αν μου πει κάποιος «χάσε 3 κιλά σε έναν μήνα…και θα είσαι εντάξει» τι θα πρωτοσκεφτώ; Σιγά, ναι αμέ γιατί όχι; Στην πράξη όμως; Πόσο πολύ χανόμαστε μέσα στα τσιμπολογήματα και στις παραπάνω μερίδες, σε ένα γλυκάκι μετά το φαγητό ή σε ένα ντιλίβερι; Μια δοκιμή λοιπόν…. Εχω να χάσω 3 κιλά! Μόνο αυτά! Μέχρι το τέλος του μήνα. Και αν τα καταφέρω θα ξαναδοκιμάσω και άλλα 3 τον επόμενο. Σκεφτείτε πόσες φορές είπατε «Αλλάζω συνήθειες.  Ρε μαμώτο, 4 κιλά τον μήνα αν χάσω σε έξι μήνες ή του χρόνου θα είμαι τόσο» Και; Πόσα χάσαμε τελικά; Για να μην σας πω τι πήραμε δηλαδή και σας «σοκάρω»

Μάλιστα προχτές έκανα κάτι που δεν το έχω ξανακάνει….νομίζω. Ήθελα να δω ένα βίντεο το οποίο είχε διαρκεια 50 λεπτών. «Ρε μαμώτο, θα κάθομαι μια ώρα σε μια καρέκλα για να το δώ (σκεφτόμουν) έχω πάει να κάνω μια ώρα γυμναστική στα καλά καθούμενα; Οχι!»

Την επόμενη είχε ωραία μέρα. Το σκεφτόμουν απο εδώ….το σκεφτόμουν απο εκεί….»να πάω για λίγο περπάτημα; Μπαααα έλα μωρέ…..έτσι στο ξεκάρφωτο; Θα κάτσω λίγο να σερφάρω………Α εκεί δεν σε πειράζει να κάτσεις για πόση ώρα το περπάτημα σκέφτεσαι……..Ναι αλλά αφού το ξανασκέφτεσαι δεν το κάνεις; Μόνο αυτό δεν έχεις κάνει – συστηματικά (που λέει ο λόγος), μπααααα και τι να βάλω; Ναι αλλά απο την άλλη, είναι στο χέρι σου να κάνεις την διαφορά…..δεν θα την κάνει κανένας άλλος για σένα………Αφού το σκέφτεσαι τόση ώρα τι περιμένεις; Κάντο! »  Και το έκανα!

Μην φανταστείτε τρελά πράγματα… 15 λεπτά. Μετά ήρθε μια φίλη που είχα να την δω πολύ καιρό……..όταν πήγα να πάρω την μικρή άφησα το αυτοκίνητο πιο πίσω από ότι συνήθως και συνέχισα με τα πόδια (Ιιιιιιι αυτά μόνο στα περιοδικά τα διάβαζα!!!! χα χα χα και όμως έτσι είναι, κουραζόμουν και μόνο που τα διάβαζα!!!) και πριν γυρίσουμε σπίτι, σταμάτησα το αυτοκίνητο κάπου και περπατήσαμε οι δυο μας για άλλα 20 λεπτά! Μαζέψαμε παρέα ήλιο, συζητήσαμε, (σκεφτόμουν πόσο δύσκολο είναι τελικά;), γυρίσαμε σπίτι, ετοίμασα το φαγητό και κάπως έτσι τσούλησαν όλες οι μέρες μέχρι τώρα που σας γράφω.

Νιώθω λίγο καλύτερα από ότι τις τελευταίες μέρες, η ζυγαριά μου κάτι δείχνει σαν ανταμοιβή αλλά θα περιμένω το τέλος του μήνα για να το «κλείσω». Εύχομαι όμως αν κάτι κάνει να είναι μόνιμο…Σιγά σιγά αλλά μόνιμο!

Το πρώτο μου βραβειάκι!

Βραβειάκια έβλεπα και αναρωτιόμουν τι ρόλο παίζουν και όλο έλεγα αργότερα θα το κοιτάξω (αναβλητικότητα;; μπα;;; πώς σας φάνηκε;)
Πριν λίγο καιρό η καλή μου Loulou (Σούζι έφαγες!) μου έστειλε το πρώτο μου βραβειάκι και έτσι κάποιος άλλος διέκοψε την διάρκεια της αναβλητικότητας μου. Οπως θα είδατε είπα πριν λίγο καιρό…οπότε υπολογίστε χα χα χα  Αν και δεν το έχω ξανακάνει λοιπόν θα πειραματιστώ σήμερα και ελπίζω να τα κάνω σωστά 🙂
Ιδού λοιπόν λίγα πραγματάκια για μένα:
1. Τί σε ενέπνευσε και τί σημαίνουν για ‘σένα το όνομα του blog σου και το όνομα με το οποίο υπογράφεις τα κείμενά σου; 
Η διάθεση να οργανώσω τις σκέψεις μου (λέμε και κανένα αστείο να περάσει η ώρα χι χι χι ) και αν τελικά τα καταφέρω να πετύχω τον στόχο μου σκοπός μου είναι η «Οδύσσεια μιας ταλαιπωρημένης» να λειτουργήσει σαν ένα «ημερολόγιο»  συναισθημάτων δοσμένα με μια χιουμοριστική ματιά για να δουν όσοι έχουν αντίστοιχες καταστάσεις ότι δεν είναι μόνοι και ταυτόχρονα ότι πρέπει να μην τρελαινόμαστε 🙂 Οτι όνομα σκεφτόμουν κάποιος άλλος το είχε σκεφτεί πριν απο μένα (γκρρρρ) οπότε έμεινα στο μικρό, γλυκό δικό μου 🙂
2. Αν δεν ήσουν άνθρωπος τί θα ήθελες να ήσουν.
 
Ενα μεταδοτικό, μεγάλο, λαμπερό χαμόγελο!!
3. Αν σε σταματούσαν στο δρόμο από το Blog Tv και σε ρωτούσαν «Ποιό είναι το χαρακτηριστικό σου γνώρισμα σύμφωνα με τα λεγόμενα των άλλων;» Τί θα απαντούσες; Ποιό είναι; 
Χα χα οτι ξεχωρίζω….κυριολεκτικά και μεταφορικά χα χα χα για αυτό άλλωστε και η «Οδύσσεια»
4. Ποιο στοιχείο βρίσκεις γοητευτικό και σε κάνει να συνεχίζεις να γράφεις; 
Το πόσο «κοινά» είναι μεταξύ των ανθρώπων τα συναισθήματα και οι σκέψεις. Ενας άνθρωπος να καταφέρει να χαμογελάσει λογω των κειμένων ή της γραφής μου θα μου έφτανε. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν χάσει το χαμόγελό τους και θα ήθελα να μειώσω τον αριθμό αυτό…
5. Ποια φωτογραφία θα βάζατε για τη ζωή;
6. Αγαπημένη λέξη
Αγάπη
Λοιπόν..ήρθε η ώρα να αποδώσω το βραβείο σε 7 bloggers. Για να δούμε:
1.Στην Σοφία απο το Share your likes 
2. Στην Βίκυ απο το blog Για την Ιωάννα για το κουράγιο και την δύναμή της!
3.Στην Marsi δώρο για την επιστροφή της στο adunatisma 
4.Στην Δέσποινα και στο γεμάτο άποψη blog της. Το Ζέλι σήμερα.
5.Στον Κώστα και στο blog του Kostas Mastic Spa 
6.Στην Μαίρη Χαρίσκου και το sheblogs.eu
Θα επιστρέψω κάποια στιγμή με το έβδομο όνομα μιας και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο τώρα 🙂

Γκρρρ

Δεν ξέρω τι συμβαίνει με το theme του blog. Ενώ γράφω τίτλους και στις αναρτήσεις αλλά και στις πλαϊνές πληροφορίες δεν τις εμφανίζει. Ένας φίλος μου είπε ότι έγιναν αλλαγές στα θέματα, ότι έχουν καινούργιες εκδόσεις και υπάρχουν ακόμα προβλήματα.

Αν κάποιος γνωρίζει να μου δώσει τα φώτα του ώστε να φτιάξουμε το προβληματάκι ας μου στείλει τα φώτα του. Προς το παρόν (μέχρι να δω αν θα στρώσει το προηγούμενο) θα χρησιμοποιήσω αυτό αν και δεν μου αρέσει η γραμματοσειρά του  😦

Επίσης στο πλάι αριστερά (αν πατήσετε πάνω σε κάτι γραμμούλες που εμφανίζει) θα βρείτε πληροφορίες για τα άρθρα, το αρχείο και τα αδελφάκια του blog )

Να γράψω ή να μην γράψω; Ιδού η απορία

Γεια σας κοριτσάκια μου, καλή εβδομάδα να έχουμε!

Καλή χρονιά δεν έχουμε πει σωστά; Καλή χρονιά σε όλους με υγεία, προσωπικές επιτυχίες, αγάπη και ότι επιθυμείτε 🙂

Χάθηκα πάλι και όχι μόνο από το γράψιμο της «Οδύσσειας». Νιώθω λίγο πεσμένη…τι λίγο δηλαδή; Από που να το πιάσω άραγε τόσο καιρό που έχουμε να τα πούμε;

Από την τελευταία μου ανάρτηση; Από το ότι είχα μείνει σταθερή στα 2-3 άντε 4 κιλά αλλά σταθερή; Ναι ναι καλά διαβάσατε… είχα! Γιατί εγώ είναι να μην βάλω στόχους! Είπα λοιπόν κάπου μέσα στον Δεκέμβρη….»3 Ιανουαρίου 2013 είχα ξεκινήσει….3 Ιανουαρίου 2014 φτάνει ….ενας χρόνος που κάτι έκανα …. που έχασα κοντά στα 9 κιλά….που πήρα τα 3 αλλά έμενα σταθερή…ας κάνω ενα ουπς να τα ξαναχάσω να χάσω και κανα 2-3 ακόμα και να έχω ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα να επιδείξω…»

Τελικά επιβεβαιώθηκε η υποψία των προηγούμενων κατά καιρούς στόχων…. Σκατούλες!!! Ναι ναι το λέω σε -ούλες για να μην το πω σε -α!

Όχι μόνο δεν έκανα τίποτα αλλά πήρα κι όλας! Ναι ναι , σχεδόν όλα. Αλλά και με μια περίοδο που το έδειξε και το όλα. Και έτσι λοιπόν επίσημο κρατημένο αποτέλεσμα ενός χρόνου…..απο 3 κιλά μείον έως…ΜΗΔΕΝ!!! Δεν είμαι καταπληκτική; Δεν είμαι μοναδική;; Πείτε μου έχετε ξαναδεί φαινόμενο σαν εμένα;;;

Αϊ σιχτίρ επιτέλους!!! Μια τρύπα στο νερό! Και ούτε είμαι στα κιλά ούτε στην ηλικία που με παίρνει για τέτοια!!! Θέλω να βάλω τις τσιρίδες!!!!

http://www.newsbeast.gr/weird/arthro/291870/i-tsirida-tou-skulou

Αλήθεια μήπως ξέρετε αν με τις τσιρίδες καίγονται θερμίδες;

Λίγο αυτό, λίγο μια θλίψη από την συμπεριφορά ενός κοντινού μου προσώπου, λίγο τα νεύρα της περιόδου….νιώθω ΤΟΣΟΟΟΟΟ στα πατώματα!!!!!!!!!! Στο μεταξύ δεν ξέρω αν είναι από την περίοδο με έχει πεθάνει η μέση μου! Νομίζω ότι έχω κοπεί στα δύο! Και μέσα σε αυτή την τόσο όμορφη κατάσταση είπα να πάω να περπατήσω λίγο κόντρα σε όλο αυτό. Βρήκα και εγώ την μέρα! Πήγα το Σάββατο και μετά αδιαθέτησα. Τέτοιο πόνο στην μέση ένιωθα μια πριν γεννήσω! «Βρε λες να ειμαι εγκυος και να μην το ξέρω» είπα στον άντρα μου; χα χα χα και μετά αδιαθέτησα χα χα χα. Την επόμενη μέρα κόντρα στον πόνο ξαναπήγα για περπάτημα. Μην φανταστείτε κάτι σπουδαίο… μισή ωρίτσα…αλλά για τα δεδομένα μου νομίζω ότι ήταν καλό. Απο κάπου πρέπει να αρχίσει κανείς! Λέω κανείς και όχι εγώ γιατί είπαμε…όταν λέω οτι θα κάνω κάτι μονο αυτο δεν κανω τελικά!!!

Βεβαία το χθεσινό βράδυ το ψιλομετάνιωσα γιατί ο πόνος καλά κρατούσε. Επειδή άλλαξε και λίγο αρχισα να αναρωτιόμουνα αν ειναι κανενα νεφρό μεχρι που σήμερα το πρωί σε ενα βήμα μου εδωσε μια στην μέση να έχω να μην αναρωτιέμαι. Και το κουλό;;; Σήμερα έκανα και ενα 12λεπτο γυμναστικής απο το ιντερνετ. Μην φανταστείτε και πάλι. Λίγο χέρια, λίγο πλάτη κτλ.

Βέβαια αναρωτιέμαι αν είμαι απλά ηλίθια ή αν κάνω σωστά (από θέμα επιβάρυνσης εννοώ σε γόνατα και μέση. Μην τρέχουμε στα ξαφνικά!) αλλά και από την άλλη και με το να μην κάνω τίποτα κερδίζω κάτι;

Ουφ! Πολλές απορίες για πρωί Δευτέρας αλλά εξακολουθώ να θέλω να τσιρίξω!!!!!! Πότε θα είναι αυτή η πολυπόθητη μέρα που θα ξεκινήσω κάτι και θα έχει διάρκεια και αποτέλεσμα;;;; Γιατί να μην «κλειδώνουν» τα χαμένα κιλά και να μην ξαναμπαίνουν ποτέ όμως????

 

 

(Γιατί το blog μου «τρώει» τις επικεφαλίδες;;;; Θα το κοιτάξω)