Μουσακάς vs θέληση

Ωωωω σήμερα η μανούλα έφτιαξε μουσακά. Ξυπνάω και εγώ και νιώθω κάτι να μου γαργαλάει την μύτη.

«Φτιάξε μου έναν καφέ και έλα» μου λέει.

Φτιάχνω και εγώ έναν καφέ, βάζω και λίγο χυμό πορτοκάλι και πήγα να της κάνω παρέα. Το ταψί που έφτιαχνε ήταν μεγάλο μιας και περίμενε ένα συγγενικό μας ζευγάρι για φαγητό το μεσημέρι και θα τρώγαμε και εμείς.

Τηγανιές με λαχταριστές γλυκές μελιτζανούλες έκαναν βουτιές στο λαδάκι, πατατούλες το ίδιο, το κρεμμυδάκι να μοσχομυρίζει έτοιμο να υποδεχτεί τον κιμά. Εγώ όμως κυρία! Στο ύψος μου!

Τώρα που είπα ύψος μου έχω μια απορία. Συμβαίνει και σε σας ή μόνο σε μένα όταν αισθάνεστε ότι είστε σε καλό δρόμο διατροφικά και κάτι κάνετε να νιώθετε σαν λίγο να «ψηλώνετε»; Σαν να θέλετε να κρατήσετε πιο ίσια την πλάτη σας; Δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω; Και όταν ξέρετε ότι έχετε γουρουνιάσει να είστε λίγο πιο σκυφτές; σαν να καμπουριάζετε λιγουλάκι;

Εγώ πάντως το νιώθω. Και αυτές τις μέρες το νιώθω καλά. Οπότε έρχεται και η ώρα της μπεσαμελ….ακάθεκτη εγώ. Με το που μπήκε το φαγητό στο φούρνο μπήκα και εγώ στο σπίτι μου για τα συνηθισμένα. Το μεσημέρι πετάχτηκα λίγο στο σούπερ μάρκετ μιας και τα υλικά του πρωινού μου και τα σαλατικά είχαν τελειώσει. Πιο πρωινό που είχε φτάσει μεσημέρι;;

Με το που γυρίσαμε έμεινα λίγο να συζητήσω με τους συγγενείς μου, έφαγε και ο αντρούλης μου το μουσακά του (μια χαρά του έκατσε🙂 )και εγώ να νιώθω το στομάχι να έχει κολλήσει στην πλάτη από την πείνα.

Πλάκα πλάκα είχε πάει 4 η ώρα! Δικαιολογημένα διαμαρτυρόταν!

Μπήκα μέσα, έφτιαξα την σαλατούλα μου και ηρέμησα. Η αλήθεια είναι ότι δεν το λαχτάρισα. Όχι ότι δεν θα μου άρεσε δηλαδή αλλά δεν ήταν όμως να αρχίσω να το σκέφτομαι και να το λιγουρεύομαι. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε.

Αν δεν ήμουν σε διατροφή κατά την διάρκεια του καφέ θα είχα δοκιμάσει σίγουρα καμιά πατατούλα και μερικές μελιτζανούλες, μη σας πω ότι θα ήμουν πρόθυμη να «καθαρίσω» την κατσαρόλα απο την μπεσαμέλ😉

Σε κάμποσες μέρες θα περιβάλλομαι από διάφορα γευστικά φαγητά και επειδή εκεί θα είμαι σε ελεύθερο δεν σαν κρύβω ότι με ψιλοαγχώνει. Απ ο την μια δεν θέλω να καταπιεστώ ιδιαίτερα και από την άλλη εύχομαι να έχω την λογική να κάνω σωστές επιλογές υλικών και ποσότητας ώστε να μην καταστρέψω ότι έκανα. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα πολύ συνειδητοποιημένα να παραμείνω σε πρωτεϊνικό πρόγραμμα περισσότερες μέρες από οτι συνήθως. Το οτι με «αγχώνει» να μην χαλάσω κατι είναι πολύ καλό δείγμα για μένα. Και στην τελική σκέφτομαι ότι αν πάρω κανα κιλό είναι καλύτερα να έχω χάσει 2-3 πριν και ας πάρω το ένα παρά να μην κάνω τιποτα και να βάλω ένα παραπάνω μειώνοντάς μου το σύνολο των χαμένων

Αντε να τηγανίζεσαι αγαπητέ μου μουσακά. Αν σε θελήσω θα σε γευτώ αργότερα. Προς το παρόν προτιμώ το συναίσθημα του να νιώθω λίγο πιο «άδεια» στα σημεία κάθε φορά🙂 Και όσο σκέφτομαι ότι αυτά είναι πταίσμα μπροστά στο σύνολο των κιλών που πρέπει να χάσω….. μου την δίνει αλλά που θα πάει θα φτάσουν και αυτά πιο κοντά🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s