Μια ευχαριστη εκπληξη

Σήμερα κατι περιεργο με γυροφερνε… Ωχ λεω λες να μην εχω τελειωσει και να ερχεται και «δευτερος γυρος διαπραγματευσων» με τα γαστρεντερικά;  Θα δειξει. Γιατι μπορει να νιωθεις οτι τουλαχιστον δεν παιρνεις ή δεν τρως οπως ετρωγες αλλα ειναι πολυ εξαντλητικό οποτε καλυτερα ενα – δυο κιλακια πιο πανω

Σήμερα η μέρα ήταν έντονη. Μια προγραμματισμενη δουλεια το απογευματακι, ενα δυσαρεστο γεγονος το απογευμα, μια συναντηση για ενα νεο ξεκινημα το βραδυ.

Αυτο που παρατηρησα ομως με εκανε να σηκωσω τα φρυδια με ευχαριστηση. Στο σωμα μου ενιωθα αλλιώς…

Τα κιλα που εχω χασει μεχρι στιγμής δεν τα εχω παρει «σοβαρα». Σίγουρα χαιρομαι, σιγουρα νιωθω καλα με το οτι δεν εχω στο μυαλο μου «Πω πω εφτασε Μαιος και εσυ ακομα στα ίδια ή χειροτερα κιλά», αλλα δεν το ενιωθα πανω μου. Δεν ξερω πώς να το πω. Μικροαλλαγες ναι αλλα οχι πολλα πραγματα.

«Ενταξει» συζητω με την μητερα μου «τα κιλα ειναι πολλά και για να φανουν θελουν χρονο, αλλα εγω για να το εμπεδωσω οτι απομακρυνομαι απο τον «κινδυνο» του να γυρισω στα ιδια που τοοοοσοοο καιρο εχω εδραιωθεί πρεπει να αλλαξω ακομα μια δεκαδα για να πω οτι τωρα κατι παει να γινει.»

Πριν δυο-τρεις μερες την ωρα που τρωγαμε επιασα βλεμματα επεξεργασιας. «Εχετε αδυνατισει εσεις;» το βλεμμα εγινε ερωτηση. Ο αντρας μου απαντησε μιας και εχει σταματησει το κρεας λογω Σαρακοστής και με την ευκαιρια μειωνει και λιγο καποια ακομα πραγματα., και εχει χασει καποια κιλά ενω εγω αρκεστηκα σε ενα απλο και ταπεινο ναι.

Σήμερα ήρθε η «ανατροπή» μιας και ενιωσα και πανω μου καποια πραγματα. Διαφορα στο στομαχοκοιλια και πώς με κοιτανε τωρα σε σχεση με λιγο πιο πριν, την μπλουζα να πεφτει στο σωμα χωρις πολλες πολλες διαγραφες, το προσωπο μου ήταν καπως αλλιώς, τα ποδια μου επισης…

Εντυπωσιαστηκα γιατι δεν μεχρι στιγμής δεν το εχω παρει «ζεστα» και να τρεχω στους καθρεφτες να δω αν εχει πεσει ενα χιλιοστο απο καπου και «κοιταξτε το καλεεεε δεν φαινεται;» Εχω συνειδητοποιήσει οτι ο δρομος ειναι μακρυς, οτι θελει πολυ δουλεια και οτι μια ζωη θα πρεπει να προσεχεις αν θες να εχεις αποτελεσμα. Η ολη μου σκεψη και εννοια λοιπον ειναι να μπορεσω να το εχω στο μυαλο μου και να μην απογοητευομαι για κατι που μπορει να μην φαινεται. Γνωριζω οτι δεν το εχω αφησει στην μοιρα του και καποια στιγμή θα το καταλαβω και σε αλλα καθημερινα πραγματα.

Η ιδεα οτι μπορει αυτο να αρχιζει να γινεται εικονα με εξεπληξε ευχαριστα. Και στην πρωτη αλλα και στην τελευταια δουλεια που ειχα, οι κινησεις μου ηταν πιοοοο ανετες. Αισθανομουν οτι κατι «ελειπε» απο μπροστα μου. Πώς ειναι οταν γινομαστε τουμπανο λιγο πριν εκεινες τις μερες και μετα αισθανομαστε οτι αναπνεουμε ελευθερα και οτι ξεφουσκωνουμε; Κατι τετοιο!

Μακαρι να εχει διαρκεια αυτη την φορα και να μην εχω ξανα πισωγυρισματα στα κιλά και να ειναι αυτη η τελευταια και η πιο αποτελεσματική προσπάθεια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s