«Ο παχουλος μου εαυτος»

Δεν νομιζω οτι υπαρχουν ουτε 5 λεπτα μεσα στην ημερα που το μυαλο μου να μενει κενο! Οσοι δεν ειναι σε αυτη την κατασταση απορουν και νομιζουν οτι τους κοροιδευω. Οσοι το βιωνουν με νιωθουν απολυτα. (Θα σας πω ότι τις ελαχιστες φορες που δεν εχω κατι να πω ειναι οταν δεν μπορω να συγκεντρωθω για να χρησιμοποιησω τον γραπτο λογο).

Οταν το εμαθε αυτο ο αντρας μου, ο οποιος δεν εχει τετοια «αγχη» στην ζωη του με κοιταγε απορημενος. Σε καποια αλλη στιγμή με αφορμη ενα γεγονος που ειχε συμβει με ρωτησε  «τι σκεφτεσαι;» «τιποτα» του απαντω. «εσυ δεν ελεγες οτι ποτε δεν σκεφτεσαι τιποτα;» «Φυσικα και ετσι ειναι. Δεν ειναι ομως κατι ανακοινωσιμο»!!!

Φταει η ιδιοσυγκρασια μου; Το ζωδιο μου; Το μυαλο μου; Δεν ξερω. Οτι και να ειναι αλλοτε ειναι επικοδομητικο και αλλοτε ειναι κουραστικό.

Όταν όμως ειμαι σε «διαδικασια» σκεψης οι ιδεες κατεβαινουν με ταχυτατους ρυθμους. Για παραδειγμα:

  • Εγω σκεφτει λοιπον να κανω κατι σαν μινι εκμπομπη με ποικιλα θεματα.
  • Όταν ηθελα να κανω τα μπλογκ ειχα σκεφτει την οδυσεια να την κανω σε μορφη βιβλιου αν και εφοσον επιανα τον στοχο μου στα κιλα ποτε🙂
  • Και επειδη και με την αφηγηση δεν τα παω και ασχημα, ας είναι καλα οι φιλοι που το παρατηρουν αλλα και τα πιτσιρικια που κοιτανε απορροφημενα  όταν τους λεω παραμυθια, σκεφτομαι και ένα μικρο ανοιγμα προς τα εκει.

αυτα ειναι μονο ενα δειγμα🙂

Αυτό με το τυπου εκπομπή, τυπου περιοδικο είναι κατι που το ειχα στο μυαλο μου από το δημοτικο ακομα και εγινε πιο εντονο όταν στις αρχες του Γυμνασιου «εφτιαξα» το δικο μου περιοδικό! Χαχα όχι σε τευχη μην φανταστειτε. Το εστησα, του εβαλα εξωφυλλο το εδεσα με κορδελα και ετοιμο. Το ανεσυρα προσφατα και όλα ξεπηδησαν παλι στο μυαλο μου. Δεν πρεπει να αφηνουμε τα «ονειρα» μας να μενουν ονειρα. Πρεπει να τα κανουμε πραγματικοτητα. Θα μου πειτε την μετατροπη του blog σε site ακομα την περιμενουμε.

«ναι και θα την περιμενουμε ολοι μαζι για καιρο ακομα, μιας και δεν το εχω ξαναπιασει από τοτε που εκανα την αναφορα σε αυτό» θα σας απαντησω, αλλα ειπαμε, για να κανω κατι πρεπει να το εχω εντονα στο μυαλο μου και να το βλεπω να πλαισιωνεται από πολλες ιδεες. Πρεπει να αφιερωνω χρονο και το μυαλο να ειναι ενεργο. Μονο τοτε νιωθω οτι κανω κατι με νοημα και ουσια

Μαζι με το «περιοδικο» μου βρηκα και ένα βιβλιο που ειχα αγορασει της Σουζανε Φρελιχ με τιτλο «Ο παχουλος μου εαυτος, το χρονικο μιας διαιτας»

Το βιβλιο αυτό είναι ακριβως αυτό που φανταζεστε όταν διαβαζετε τον τιτλο του. Η προσπαθεια και η ματια ενός ανθρωπου από τα μεσα που παλευει να χασει τα κιλα του και τα καταγραφει χιουμοριστικά. Επειδη με αφορμη το μπλογκ αυτό αποφασισα να το ξαναδιαβασω θα σας ανεβαζω καποια από τα κειμενα του που πιστευω ότι λιγο πολύ ολοι τα εχουμε σκεφτει🙂

Όπως για παραδειγμα αυτό:

«Εχετε ηδη γεμισει την βιβλιοθηκη σας με κλασικα βιβλια διαιτας, κι όμως η ζυγαρια σας δεν φαινεται να εντυπωσιαζεται καθολου από αυτό το οπλοστασιο  για την τρομοκρατηση του λιπους; Διαθετετε ακομα αποθεματα λιπους για τις δυσκολες μερες ικανα να καλυψουν  όχι μονο τις δικες σας αναγκες αλλα και ολοκληρης της οικογενειας, ισως και ολοκληρης της γειτονιας;»

«παρολα αυτά μολις αγορασατε ακομα ένα, το δικο μου. Μπραβο σας! Το ιδιο θα εκανα και εγω γιατι παντα εψαχνα την θαυματουργη συνταγη αδυνατισματος, για τα φοβερα μυστικά που θα με βοηθουσαν να γινω λεπτη χωρις να πρεπει να αυτομαστιγωνομαι ή να καταβαλλω υπερβολικες προσπαθειες. Με δυο λογια αν η ελπιδα εκαιγε θερμιδες ουτε εσεις ουτε εγω θα ειχαμε προβλημα βαρους. Όμως με την ελπιδα δεν γινεται τιποτα»

«για αυτό θελησα να γραψω αυτό το βιβλιο. Επειδη τα περισσοτερα βιβλια που κυκλοφορουν στην αγορα γυρω από αυτό το θεμα με νευριαζουν με θυμωνουν και με ψυχοπλακωνουν. Για ένα πολύ απλο λογο που σιγουρα συμμεριζεστε και εσεις από προσωπικη θλιβερη εμπειρια. Επειδη απλουστατα οσα ισχυριζεται η πλειοψηφια των βιβλιων αυτων δεν ισχυουν. Όπως και να το κανουμε  μια διαιτα δεν είναι τρομερη διασκεδαση και να το αρνεισαι στον εαυτο σου καποια από τα νοστιμοτερα πραγματα αυτης της ζωης δεν είναι απολαυση. Το να ακολουθεις μια διαιτα είναι φριχτο, αγχωτικο και καθολου διασκεδαστικο. Η διαδικασια είναι εκνευριστικη, κουραστικη και σιγουρα όχι για δειλους. Διοτι βρισκεσαι σε συνεχη παλη με έναν εξαιρετικα σκληρο και αξιο αντιπαλο: τον ιδιο σου τον στρουμπουλο εαυτο. Και μαζι με πολλα αλλα ενοχλητικα, το κομματι αυτό  εχει την δυσαρεστη συνηθεια να σου τρωει διαρκως τα αυτια «ω τι νοστιμο, αλλωστε τι σημασια εχει, μπορεις να βρεις παντελονι και σε μεγαλυτερο νουμερο. Δεν χαλασε ο κοσμος να ξεκινησεις την διαιτα αυριο!» δεν λεει ποτε όμως « αστο κατω αυτό εισαι ηδη αρκετα παχια, ξερεις ποσες θερμιδες εχει ένα κρουασαν;» όχι σου ψιθυριζει μονο εκεινα που θελεις να ακουσεις και που σε οδηγουν στην κουζινα καταμεσης της νυχτας για να καταβροχθισεις μιση τουρτα γιατι ο παχουλος εαυτος σου σε διαβεβαιωνε επι δυο ωρες ότι αν τρως χωρις να σε βλεπει κανεις δεν πιανεται.»

Εδω εχω να πω ομως οτι σιγουρα δεν ειναι και τοσο ευχαριστο αλλα νιωθεις ευχαριστηση καποιες φορες οταν βλεπεις οτι οι επιλογες σου αντι να σε σαμποταρουν σε πανε μπροστα και ξερεις οτι κανεις κατι καλο για τον εαυτο σου. Βεβαια αν δειτε τις «ειδικες» διαιτες αναλογα την περιπτωση (εγκυμοσυνη, διαβητης, εμμηνοπαυση κτλ) θα δειτε οτι πανω κατω ακολουθουν ενα συγκεκριμενο προτυπο. Για να ειμαστε υγιεις πρεπει να ακολουθουμε το προτυπο αυτο σε ολη μας την ζωή!

«Τις καλες μερες που η θεληση είναι πιο σιδηρα και από την Θατσερ, αυτές τις σπανιες μερες, μπορεις να απωθησεις τις φωνες που σου ζητανε να καταβροχθισεις  τις πιο πλουσιες σε θερμιδες τροφες. Οποιος θελει να αδυνατισει πρεπει να μαθει να μην δινει σημασια, να βουλωνει το στομα του παχουλου του εαυτου και μαλιστα επι μονιμου βασεως. Και για να καταληψω γινεται. Μπορει να αδυνατισει χωρις να τρελαθει, ή να χασει την ορεξη για ζωη και αυτό θελω να αποδειξω με αυτό το βιβλιο. Στο κατω κατω υπαρχουν ανθρωποι που τα εχουν καταφερει . κανονικοι στρουμπουλοι σαν εμενα. Πραγματικα καταφερα να χασω το περιττο βαρος και καταλαβα ότι οντως γινεται. Όχι από μονο του ή χωρις προσπαθεια αλλα παντως γινεται»

 

 

 

2 thoughts on “«Ο παχουλος μου εαυτος»

  1. Nα σου πω οτι αυτό με την διαρκή σκέψη το έχω και εγώ! Σκέφτομαι ακόμα και στον ύπνο μου! τα όνειρα μου είναι συνήθως ολόκληρο σήριαλ…λες να είναι χαρακτηριστικό όσων έχουν παράνω κιλά;lol
    Γράφεις πάρα πολύ καλά πάντως.. κυνήγησε το αν σε εκφράζει….
    Φιλιά πολλά!

  2. Ω τι καλη! Σε ευχαριστώ πολύ για την ενθαρρυνση🙂 Αφου ανηκουμε στην ιδια ομαδα με καταλαβαινεις. Και ναι και τα δικα μου τα ονειρα θα τα ζηλευαν πολλοι μπερδεμενοι σεναριογραφοι! Αλλα δεν πρεπει να ειναι αυτη η αιτια, γιατι το ειχα και απο πριν παχυνω χιχιχι. Θα το βρουμε ομως που θα παει;🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s