Αισθάνομαι «μουδιασμενη»

Καλημέρα κορίτσια, τί κανετε;

Εγώ δεν ειμαι σε θεση να σας περιγραψω το πως ακριβως αισθάνομαι. Θα χρησιμοποιούσα το μουδιασμένη αλλα σε εισαγωγικά.

Χτες είμασταν καλεσμενοι σε εναν γαμο εκτος των τειχων, οποτε ειπα να φυγουμε νωριτερα, να δουμε δυο φιλους, να παρω και καποια πραγματακια της μικρής απο ενα μαγαζι με χαμηλες εκπτώσεις και να τα συνδιασουμε ολα. Μεχρι και κομμωτηριο πηγα πρωί πρωί! (θαυμαστικο γιατι δεν ειμαι και πολυ του μπιγκουτι και των λοιπων μεθοδων🙂 )

Η μέρα κυλισε ομορφα και σκεφτομουν μακαρι να ειχαμε χρονο να κανουμε και μερικα πραγματακια ακομα. Το πρωί διατροφικά ξεκίνησα με μια σπανακόπιτα, στην πορεια ενα καφε και νωρις το μεσημερι 5-6 κοτομπουκιες απο τσιμπημα το απογευμα εναν καφε ακομα μετα ο γαμος και στην πορεια γυρο μεριδα σκετο (κρεας) και μερικες πατατες. Αν εξαιρεσεις τον καφε που καθησαμε μεν βιαστικά δε, τα υπολοιπα εγιναν καθ οδον. Απο την μια μου αρεσε που δεν σταματησαμε να κατσουμε να φαμε και μια χαρα αισθανομουν που δεν πειναγα κτλ (βεβαια με κραταγε και η σπανακοπιτα η πρωινή που αποτελεσε συνειδητη επιλογη) και απο την αλλη το βραδυ πηρα τον γυρο πιο πολυ απο γουρουνιτσα, κουραση και το ειχα πεθυμησει και λιγο να ειμαι ειλικρινής

Γυρνωντας σπιτι κουρασμενοι και χορτατοι απο τις εναλλαγες της ημερας, χαζευψαμε λιγο στην τηλεοραση πριν να ξαπλωσουμε. Εκει καποια στιγμή ενιωσα μερικες αρρυθμιες. Στην αρχη δεν μιλησα, «περιμενα» να επανελθει η κανονική λειτουργια αλλά αργούσε. Κράτησε αρκετά. Ενιωθα ποτε ενα κενο ποτε φτερουγισμα και το γεγονος οτι αργουσε να επανελθει με εβαλε σε σκεψεις αλλά και φόβο. Απο το να παω στο νοσοκομειο σκεφτηκα να παω σε ενα φαρμακειο να παρουν τους παλμους, να μου π0υν αν το ακουν και εκεινοι (πως να μην το ακουν ομως, εδω ηταν εμφανεστατο) και αν μετα συνεχισει να παω στο νοσοκομειο. Το μονο «αρνητικο» για αυτη την εκδοχη ηταν οτι σιγουρα θα με κραταγαν μεσα.

Στο φαρμακειο φυσικα τι να μου ελεγαν; Λογικο ειναι. Οντως διαπιστωσανε μια αρρυθμια. Περιμενα λιγο αλλα εγω δεν ημουν σε θεση να καταλαβω πλεον αντικειμενικα αν οι παλμοι ηταν πιο ηρεμοι. Ο αντρας μου που ακουσε τους πριν και τους μετα μου ειπε οτι ηταν πολυ καλυτερα και ρυθμικοι. Γυρισαμε σπιτι για να ξεκουραστουμε. Η αληθεια ειναι οτι περα απο τις ομορφες στιγμες της ημερας υπήρχε και ενταση και πιεση χρονου και λιγο αγχος σε καποιες περιπτωσεις γεγονοτα που πιθανον με το σαβουροφαγητο του βραδιου – ιδιως μετα απο τοσες μερες προσοχης – να λειτουργησαν συνδιαστικά.

Το βραδυ δεν χρειαζεται να περιγραψω πως το περασα καθως και ποσα πραγματα περνουσαν απο το μυαλο μου, δεν θελει και πολυ φαντασια να το σκεφτειτε. Σημερα αισθανομουν μουδιασμενη, εξαντλημενη κυριως ψυχολογικά, και με διαθεση πεσμενη. Θα σας πω μονο οτι δεν σκεφτομαι να κανω καν δουλειες!!! και περιμενω και ενα φιλικο ζευγαρι αργοτερα!!!

Στην ερωτηση «πως εισαι;» επιανα τον εαυτο μου να μην μπορει να απαντησει αντικειμενικα. Γιατι ναι μεν οι αρρυθμιες σταματησαν αλλα πλεον τα παραπανω συν το «μουδιασμα» ηταν κατι που δεν μπορουσα να προσδιορισω την ακριβη «πηγή» (σωματικη ή ψυχολογική)

Ενα γεγονος που η αληθεια ειναι οτι με εριξε πολύ σε αντιθεση με την τοσο καλη διαθεση των τελευταιων ημερων. Μπορει με την αναγνωση να μην γινεται αμεσα αντιληπτο το μεγεθος των συναισθηματων αλλα ηταν πραγματικα εντονο – ιδιως σε συνδιασμο με το ιστορικο μου. Οταν και εφοσον υπαρχει καποια αρρυθμια, γινεται αντιληπτη, νιωθεις οτι κατι απορρυθμιζεται και σε λιγο διαστημα επανερχονται ολα κανονικα αφηνοντας σου ενα συναισθημα «τρυπιο». Αυτο ομως κρατησε πολύ και ισως να γνωριζετε το ποσο πολυ φαινεται το πολυ οταν αισθανεσαι περιεργα ποσο μαλλον οταν αντικειμενικα κραταει πολύ σε λεπτα.

Σήμερα θα φαω ελαφρα – ουτως η αλλως θα το εκανα για «αντισταθμιση» της χθεσινης μερας, ποσο μαλλον τωρα και δεν θα κανω σχεδον τιποτα απο τα του σπιτιου.

Χαιρομαι που ειμαι εδω και γραφω και οχι αλλου! Το γεγονος αυτο επιβεβαιωσε και την πεποιθηση μου για τις αλλαγες που πρεπει να γινουν την χρονια αυτη και εστω και «ανωδυνα» του εδωσε τον χαρακτηρα της επιτακτικής αναγκης και φυσικά και Δοξα τον Θεο να λεμε γιατι ειναι σημαντικο να συνειδητοποιουμε ποσο ευκολα αλλαζουν ολα και να εχουμε και λιγο χαμηλα το κεφαλι! Αν και σαν ανθρωπος δεν ενιωσα ποτε οτι ειμαι «ατρωτη» (ποσο χαζος χαρακτηρισμος) και παντα αισθανομαι ευγνωμοσυνη για αυτα που εχουμε, τα σημαντικα ξερετε, για αυτο και το «Μπορω και αλλιώς» καθε ταρακουνημα – ιδιως με καλη εκβαση – ειναι και μια μικρή υπενθυμιση…

Φτανει να την ακουμε και να βαζουμε το μυαλο μας να δουλέψει…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s