Βρε δε πας να χτυπιεσαι….

Γιατί ειναι τοσο δυσκολη η αλλαγή; Ξεκινάς ενα βραδυ και λες «μεχρι εδω ηταν, τερμα, απο αύριο αυτό, απο αύριο εκείνο, θα …. θα …. θα» και περιμένεις να ξημερώσει για να βάλεις σε εφαρμογή το τέλειο πλάνο, σύμφωνα με το οποίο, θα αλλάξεις συνήθειες, διατροφικές και μη, θα…. θα ….. θα…. και το βασικοτερο ειναι οτι το πιστεύεις!

Δεν το λες απλα για να το πεις.

Και ερχεται η επομενη μέρα και ξυπνάς και αρχίζεις τις δουλειές σου και καπου εκει γυρω στις 12 αρχίζεις να αναρωτιέσαι γιατι δεν νιωθεις τον ιδιο δυναμισμο με το προηγουμενο βράδυ. «Ε, μα δεν μπορεις να νιωθεις συνεχεια ετσι, εχεις και αλλα πραγματα στο μυαλο σου σκεφτεσαι και ετσι ειναι

Και λιγο πριν ολοκληρωθει η σκεψη σου βρισκεσαι με το κουταλι στο στομα να δοκιμαζεις το φαγητο στο αλατι και στο ψησιμο. «Μια τοσο δα μικρη κουταλιτσα λες, πως θα ξερω αν εγινε?»

Και ομως! Αυτη η τοσο δα μικρη κουταλιτσα ειναι το μεγα λαθος.

Γιατι ομως η αλλαγη ειναι τοσο δυσκολη; Στο κατω κατω κοψαμε και τα απο Δευτερα, Πασχα, Χριστουγεννα κτλ και συνειδητοποιησαμε οτι ΤΩΡΑ ειναι η καταλληλη ωρα και το να περιμενουμε κατι ειναι απλα δικαιολογιες ασε που μεχρι να ερθει αυτο το κατι θα εχεις βαλει ισα με 2 κιλά plus.

Νομιζω οτι εχω φτασει στο συμπερασμα οτι τελικα σε «πολεμαει» ο ιδιος σου ο εαυτος. Ναι ναι μην γελατε.

Καπου ειχα διαβασει οτι ο καθενας μας «αποτελειται» απο 3 εγω. Αυτον που πραγματικα ειναι, αυτος που νομιζει ο ιδιος οτι ειναι και αυτον που βλεπουν οι αλλοι. Οποτε γιατι να μην ειμαστε και 2 επιπλεον εγω; Ας αφησουμε τους αλλους στην ακρη.

Σκεφτειτε η παχια εκδοχη σας – αυτο που βλεπουν ολοι – και ο παλιος αδυνατος εαυτος σας – αυτο που πιστευετε οτι μπορειτε να ξαναγινετε. Οχι οτι δεν γινεται αλλα ακριβως οπως ησασταν δεν θα ειστε τελικα.

Αν το αδυνατο εγω μου προσπαθει να προσπερασει τα λιπη και να ερθει στην επιφανεια ποιος μας λεει οτι το χοντρο εγω μου δεν προσπαθει να το κρατησει κατω;

Γιατι αν παραμερισει για να το βοηθησει να ανεβει, θα πρεπει να αφαιρεσει «αμαρτωλες» νοστιμες γευσεις απο την καθημερινοτητα του. Να παρει τον πωπουδακο του και να αρχισει την ασκηση. Ειναι πραγματικα ετοιμος να το κανει ομως αυτο; Γιατι αν ηταν θα εκανε στην ακρη να περασει και κανενας αλλος.

Αρα τι πρεπει να κανουμε για να το παρουμε επιτελους αποφαση; Καθε φορα που παμε να ανοιξουμε το στομα μας να φωναζουμε «ΚΑΝΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ» οπως ο Εντι Μερφι φωναζε «ΥES I CAN?»

Ειπα ασκηση και θυμηθηκα. Ειπα και εγω η καημενη να ξεκινησω καποια μορφη ασκησης. Ναι ναι για αυτο αλλαξε ο καιρος! Εγω ευθυνομαι

Ξεκινησα με περπατημα και κολυμπι. Τι το ηθελα η καημενη; Φανταστειτε τωρα εμενα να ειμαι μεσα στην θαλασσα και να κανω γυμναστική. Οχι μην γελατε. Διακριτικα παντα. Μιας και το νερο λοιπον απορροφα κραδασμους κτλ και μιας και δεν ενιωθα να λαχανιαζω δωστου και να συνεχιζω. Εκανα περιπου 30 σετ των 20 σε διαφορες ασκησεις.

(ναι ναι εγω ολα αυτα. αληθεια ειναι και εγω εξεπλαγην)

Ωραια θα μου πειτε που ειναι το κακο; Το κακο ειναι οτι απο εκεινη την ημερα με εχει πιασει ενας πονος πισω πιο πανω απο την μεση (δεν ξερω αν ειναι εκει τα νεφρα κοντα για να σας δωσω να καταλαβετε) και δεν λεει να με αφησει σχεδον μια εβδομαδα τωρα. Καλα δεν πηγαινα με το περπατηματακι; Αχ αχ αχ τι πονος ειναι αυτος;

Και ερωτω τωρα εγω; Ειναι να μην αναρωτιεμαι αν το ιδιο μου το σωμα με σαμποταρει στο να σταματησω;;; (μεχρι στιγμης δεν του εχω κανει το χατηρι, ιδωμεν)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s