Ακομα καθεσαι;

Βαριέσαι; Σε έχει πάρει απο κάτω; Έλα! Σήκω. Μην περιμένεις την Δευτέρα, την Πέμπτη ή να μετακομίσεις, να γεννήσεις, να πιάσεις δουλειά ή ότι άλλη δικαιολογία βάζουμε συνήθως μπροστά ώστε να αναβάλλουμε την μια και μοναδική μας απόφαση στο θέμα της διατροφής μας. Ξύπνα!

Θυμαμαι πιο παλιά, όταν ήμουν μικρούλα, που λέγαμε «ξεκινάμε δίαιτα;» «Ναι!!! Πάμε!» Και πράγματι ξεκινάγαμε, και είχε και αποτελεσμα και αμεσως η διαθεση μας ανέβαινε αμεσως! Τώρα πια δεν το κανεις με ορεξη. Πας να κανεις μια αρχη, κρατας λιγο και τσουπ να την η πρωτη παρασπονδια. Μετα αναρωτιέσαι που πήγε η αποφασιστικότητά σου, πέφτεις, απογοητεύεσαι, γουρουνιάζεις, έχεις τύψεις, προσπαθείς να ξανα ξεκινήσεις και πάλι απο την αρχή! Ελάτε, μια αποφαση ειναι! Τώρα που άλλαξαν και τα πράγματα και οι επιστημονες αποφασισαν οτι δεν κανουμε δίαιτα αλλά διατροφή! Δεν μπορείτε να πείτε. Δίνει αλλο κύρος. Αλλά πέρα απο την πλακα, το θεμα ειναι οτι αλλαζουμε σταση ζωης.

Στόχος αυτης της νεας προσπαθειας, για μενα προσωπικά, ειναι να δραστηροποιήσω επιτέλους το παθητικό μου είναι, ώστε να μπορέσει να βγει απο την αποχαυνωση που τοσο καιρό βρίσκεται, στην ενεργητική του διάσταση. Υποτίθεται οτι οταν γινεται ή περιμένεις να γίνει μια αλλαγή στην ζωή σου πιστευεις οτι ειναι το σημειο μηδεν που θα αλλαξεις και αλλα πραγματα μαζι και συνηθως τις διατροφικες σου συνήθειες. Ετσι και εγώ. Μετα την απόλυσή μου απο την δουλειά – 3 χρονια παρακαλώ πριν – έλεγα οτι ειναι ευκαιρια, να εχω χρονο να ασχοληθω με την διατροφή μου, χωρις να περναω απο διαφορους καθημερινους πειρασμους μεχρι να φτασω στην δουλεια μου, να αρχισω να φοραω κρεμες κτλ μιας και δεν θα ξυπναω χαραματα, να βγαινω να περπατησω χωρις το αγχος του να φτασω καπου γρηγορα, να δω φιλους που πριν δεν ειχα τον χρονο, να πιω καφεδακια και να αναλωθω σε ατελειωτες συζητησεις απο αυτες που συνοδευουν συνηθως τα καφεδακια.

Θέλετε να σας πω τι απο όλα αυτά έκανα; Σχεδόν ΤΙΠΟΤΑ!

Με τον καιρό και με την δικαιολογία της ξεκουρασης, εχω αναγκη για υπνο, εχουν υποχρεωσεις οι φιλοι μου και δεν ηταν εφικτες οι συχνες συναντησεις, κατέληξα στην ιδέα να κουράζομαι μόνο στην ιδέα του περπατήματος, να πίνω καφέδες στο σπίτι μου ΑΦΟΥ έχω τελειώσει όλες τις δουλειές που ορίζει η παρθενίστικη φύση μου, να «έχω για σημαια μου μια» σκουπα και οχι φουστα οπως λεει και το ασμα, να μην εχω διαθεση να ολοκληρωσω οτι αρχιζα, και να βαριεμαι να μιλησω ακομα και στο τηλεφωνο. Ναι, ναι. Ποιος θα μου το έλεγε οτι θα βαριόμουν ακόμα και να μαγειρέψω κατα περιοδους, που ειναι κατι που μου αρεσει. Και να πω ότι τουλάχιστον είχε και αποτέλεσμα; Πάει στο λύκο. Αλλά και να βαριέμαι και να μην χάνω κρίμα δεν είναι; Εμπρός λοιπον! Σηκωθείτε απο τις καρέκλες, βάψτε τα νυχια σας και τις βλεφαριδες σας και ξεκινήστε…. μια αποφαση ειναι μονο στην τελική!

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s